به همه ی برگ ها...

هنوز نامه ات در دستانم نشسته

در اين صبح نوازشگر

كه نارون ساده دل

نگاه سبزش را

زلال تر از هميشه مي شويد

تو نوشته اي

بمان و با نسيم غروب

بر شن زارهاي كبود بوز

تا فرداي دنباله دارمان

در لابلاي گيسوان آفتاب

سروده شود

تو از آن سوي ستاره ي قطبي

نامه ي خيست را نوشتي

تا من در اين سحرگاه غريب

بوسه بر پيشاني ماه زنم

نمي دانم چرا؟

در اين يكشنبه ي اهورايي

ميان نامه ي تو و دست هاي من

جاي سطري نخوانده هنوز باقيست!