با همه ی قلبم، تقدیم به مظهر عشق و شعر و زندگی
روح زلال پاره روایت...همراه جاودانه ام (( رضا خان بهادر ))
مرا ببخش هرگز کافی نیست !
برای زدودن
برای آب شدن آن صخره
که با نام کوچک بغض
در گلویت نشسته
باید هزار باره این شرم تازه را ذوب بشوم...
اگر چه بودم همه اشک و نبودم شروع درد
جاری کنم، خموش ِ روحم را به لامکان
در تو
باز هم دسته گل های سیاه
در سیاره ای بی نشان کمین زدند
تا اطلسی های سفید ات را ...
راست می گفتی!
دریا دروغ بود
اما اقیانوس آغوش تو
مُردابیِ مرا صدا می زند و محو می کند با خود
تا جاری ...
تا دریا ...
آب می شوم این بار
و قطره ی روحم
در کرانه ی لاهوت
تعمید آخر را غسل
می دهد
در تو
بی هر خیال قطره و دریا
بی هر چه جزر و مَد، یا سونامی و توفان...
آرام می شوم
دریا...
این دفعه می شوم !
تا دریا، دریا ست
هر قطره ام دریاست...
این راز را
کوزه به سر های موج گذر هم شنیده اند
از مرغ های ماهی خوار دور ترین قاره
تا برگ های دست نخورده و شعر های سوخته...
آن قدر در نشانی تو محو می شوم
تا سلول، سلول ات را جوانه بزنم...
باور نمی کنی ؟
پس از همین امشب
فردایم را نظاره کن ...
"زلما بهادر "
