"زنگ سوم شب "
شب از زنگ سوم گذشته است
و من
روی تخت خواب کودکی ام دراز کشیده ام
نیم کره ی راست مغزم خوابیده و
نیم کره ی دیگر
با لج بازی بیدار مانده است !
دیواری از پروانه های نارنجی وسط مغزم صف کشیده اند ...
از لا به لای بال بال پروانه ها
خودم را به خواب می رسانم
حالا دوباره پنج ساله شده ام
شبح آبی پدربزرگ و لکنته ی سبزش
روبه رویم ظاهر می شوند
پدربزرگ هنوز قصه می گوید
سرزمین شاه پریان میان دو کوه گیر افتاده
من محو آسمانک ابراهیم ادهم و گل خندان شده ام
آن قدر که فراموش می کنم
مثل همیشه ی پنج سالگی مدام نق بزنم :
پس کی می رسیم ؟
اما با ترمز زمخت استیشن
پرت می شوم به امروز بی خواب و
دوباره
روح بازی گوشم را
به کنج این زن که منم
وارونه
حلق آویز می کنم ...
این شعر را در نشریه شهروند هم بخوانید